Wörterbuchnetz
Mittelhochdeutsches Handwörterbuch von Matthias Lexer 
 
krône-bære bis krônike (Bd. 1, Sp. 1747 bis 1749)
 
krône-bære, adj.
krôn-bære, adj.
krône-bërnde, part.  adj.
krônechîn, stn.
krôneke, s. krônike.
krœnen, swv.
krœnen, swv.
krônen, swv.
krœnen, stn.
krône-trage, swm.
kronewich-stûde, s. kranewitstûde.
krôn-hërre, swm.
krônike, swstf.
krônik, swstf.
krœnlîn, stn.
krœnunge, stf.
krônunge, stf.
kropel, stm. s. krüpel.
kropel-kint, stn.
krôpen-macher, stm.
kropf, stm.
kroph, stm.
kropfecht, adj. s. kropfoht.
kropfel, s. krepfelîn.
kröpfelîn, stn.
kropfizen, swv.
kropfoht, adj.
kropf-stein, stm.
kropf-stôʒ, stm.
kroppe, s. kruppe.
kros, stmn.
kros-bein, stn.
krœse, stn. s.  v.  a. gekrœse
krœs, stn. s.  v.  a. gekrœse
krosel, mf.
krœslîn, stn.
krospel, mf. s.  v.  a. krosel vgl. kruspel.
krossel, s. krosel;
krostel, mf. s.  v.  a. krosel vgl. krustel.
krot, stn. m. m.
krote, swstf. vgl. krotolf.
krotte, swstf. vgl. krotolf.
krot, swstf. vgl. krotolf.
krote-lich, adj.
kröten, swv.
kroten, swv.
kroten-bluome, mf.
kroten-sac, stm.
kroten-sâme, swm.
kroten-stein, stm.
kroten-stutz, m.
kroten-tille, f.
kroten-vuoʒ, stm.
kroten-wîse, stf.
krötic, adj.
krötlîn, stn. s. krettelîn.
krotolf, stm.
krotte, s. krote, kröten;
krotten, s. krote, kröten;
krötunge, stf.
krotzen, s. krochzen.
kröuchen, swv.
krout, s. krût.
krouwe, swm.
kröuwel, stm.
krewel, stm.
kröul, stm.
kriul, stm.
kreul, stm.
kröuweln, swv.
krouwen, swv.
krowen, swv.
krouʒ, s. krëbeʒ.
krouzen, s. kriuzen.
krowe, s. krâ krouwen.
krowen, s. krâ krouwen.
croz
crûc-, s. kriuz krûz
krûche, swf.
krücke, swstf.
krucke, swstf.
krücken, swv.
krudden, s. kröten;
krude, stf.
krûde, stn.
krûdechin, stn.
kruden, s. kröten.
krûdener, s. kriutener.
krüegelîn, stn.
krüeger, stm. stf.
krüegerinne, stm. stf.
krûfen, s. kriechen.
kruifen, s. kriechen.
kruft, s. gruft.
krûg, s. kruoc, krüegelîn.
krûgelîn, s. kruoc, krüegelîn.
kruisp, s. krûsp.
kruke, swf.
krûl, s. kröuwel.
krul, s. krol, krolle;
 FindeB krône-bære krôn-bære adj. (BMZ I. 887b)fähig die krone zu tragen Parz. j.Tit. 1567. 97. 1733. 2541. 679. 3257. 529. 4477. 610. 783. 5688. 6017. Msh. 2,193 a . Strick. 13,23. Roth denkm. 108,29 ;
 
 
krône-bërnde part. adj. (BMZ I. 139b)krône tragend Ms. (= krônebære H. 2. 193,88; krônebernder muot ib. 210,186 b ).
 
 
krônechîn stn. md. dem. zu krône Anz. 18,44 ( 1437 ).
 
 krôneke s. Lexer krônike.
 
 
krœnen swv. (BMZ I. 888a)schwatzen, lallen Ms. ( H. 2,31 b ), brummen, schelten. daʒ ir ( der tänzer ) dekeiner krœne oder kelze Neidh. XX, 13. ahd. chrônian, chrônên lat.garrire von ahd. chrôn lat.garrulus . s. krôn u. Dwb. 5,2379.
 
 
NLexer FindeB krœnen krônen swv. (BMZ I. 887b)mit einer krône versehen: kränzen, bekränzen. vrouwe mit rôsen wol gekrœnet Msh. 3,419 b . stecke mit loube gekrœnet Aw. 3,237 ; vom siegeskranze Troj. 627. Frl. 165,11 ; von Christi dornenkrone, er lie sich mit dornen krœnen Aneg. 38,27. Elis. 948 ; von der krone der seligen, die der gotes segen ze himele habe gekrœnet Karl 7791. daʒ got ir ( der martyrer ) sêle gekrœnet hât ib. 10781 ; von der fürstenkrone, allgem. ( sich kr. lân Loh. 6491. gekrœnte künege Wwh. 464,28. Kl. 58. Karlm. 19,16. 32. gekrœnet unde erwelt ze künege über Spânjelant Karl 3899. man krônete in mit golde Roth. 4712. gekrœnter helm des königs Wwh. 24,27. Roseng. H. 245. 1102 ); von der adelskrone, gekrœnter helm Lieht. 165,23. Narr. 76, 45. gekrœnte helme, adeliche krieger Just. 103. 104 ; von geistlichen kronen, der bâbest ist gecrônet worden Rcsp. 1,314 ( 1417 ). ze bischove gekrœnet Ga. 3. 585,327 ; vom kamme, schopfe, gekrœnt sam ain pfâwe Mgb. 186,19. 187,26. der trache ist gekrœnt auf dem haupt ib. 268,19. gekrœnter helm des widhopfen ib. 228,4 ;— bildl. kennzeichnen, auszeichnen mit ib. 288,28 ; preisen, ehren, verherrlichen ( wol entlehnt vom siegeskranze Dwb. 5,2383 ) Hartm. Walth. Barl. tiuren unde kr. Msh. 1,73 b . 2,329 a . swes muot ze valschen dingen stêt, den krœnent si ib. 1,191 a . und krônde mich diu werlt al Er. 6034. gekrœnet und geêret Büchl. 2,89. ir lop man möhte kr. Gudr. 480,4. die genâde kr. Orl. 2473. unfreude ist gekrœnet Germ. H. 8,286. dîn schœne ich hôher krœne Ulr. Wh. 125 b . die ich crœne vür alle vrowen Dietr. 1740. daʒ ich si immer krœne beide vür vrouwen und vür man Rab. 107. kr. mit Ms. mit lobe kr. Troj. 2804. 20131. den lîp mit tugenden kr. Dan. 7758. wîp krœnent mit ir güete manlich hochgemüete Orl. 3243. 3964. 8084, mit gen. Büchl. Ms. ( H. 1. 353,4) ; — durch schönheit sich auszeichnen: mac ieman sîn, der dir gelîche krœne? Wartb. 150,3. — be-, en-, ge-, über-, ver-;
 
 
FindeB krœnen stn. dâ von daʒ kr. sich zogte Loh. 6487.
 
 krône-trage swm. (BMZ III. 77a)der eine krone trägt, könig Msh. 2,204 b .
 
 kronewich-stûde s. Lexer kranewitstûde.
 
 
krôn-hërre swm. der kr. in Kriechenlant Loh. 4214 = der Kriechen keiser 4100.
 
 
NLexer FindeB krônike krônik swstf. (BMZ I. 888a)chronik Ulr. Wh. 165 d . Pf. forsch. 1,79. krônic Loh. 2622. Mgb. 265,24. Wg. 10659, pl. krônike ib. 10653. krônicâ Msh. 2,8 b . krôneke Mai 3,15. Heinr. 329. 2040. 2500. korônic Loh. 7342. 7412. 69. Ulr. Wh. 142 c . karônick Altsw. 182,35. korônike Enenk. p. 297. — aus dem grlat. plur. ( mlat. f.) grlat-mlat. chronica.