dunken, swv. s. tunken.dunken, swv.dunken, stn.dunker, stm.dunkunge, stf.dünne, adj.dünne, adv.dünnec, adj. in wëterdünnec;dünnede, stf.dünne-heit, stf.dün-heit, stf.dünne-lîche, adv.dünnen, swv.dunning, s. tünewenge.dunning-slac, stm. s. tünewenge, tünne u. vgl. dûmslac.dunn-slac, stm. s. tünewenge, tünne u. vgl. dûmslac.dunre-, s. donerduns, stm.dünsel, stf.dunst, stm. fem. vgl. toum.tunst, stm. fem. vgl. toum.duns-tac, stm. s. donerstac.dunstec, adj.dunsten, swv.dunster, adj. s. dinster.dünster, adj. s. dinster.dunst-lich, adj.dunst-loch, stn.duo, pron. s. dû; adv. s. dô.duom, s. dûme, s. tuom.duope, swf. s. diupe.dur, s. durch.dûr, stf.duran, m.durch, adv. präp. adv. präp.durch-æhten, swv.durch-æhter, stm.durch-æhtigen, swv. s. v. a. durchæhtendurch-æhtigunge, stf.durch-æhtunge, stf.durch-beiʒen, swv.durch-bern, swv.durch-bittern, swv.durch-bitzen, swv.durch-bîʒen, stv. II.durch-blæjen, swv.durch-blüejen, swv.durch-blüemen, swv. vgl. durchflôrieren.durch-boln, swv.durch-born, swv.durch-bœse, adj.durch-brëchen, stv. I, 2.durch-brëchen, stn.durch-brehten, swv.durch-brësten, stv. I, 1.durch-brîden, stv. II.durch-bruch, stm.durch-brüchec, adj.durch-brünstec, adj.durch-brüstec, adj.durch-büenen, swv.durch-bûwen, swv.durch-denken, swv.durch-dœnen, swv.durch-dringen, stv. I, 3.durch-drücken, swv.durch-edel, adj.dürchel, adj. s. dürkel.durchel, adj. s. dürkel.dürchen, swv.durcheʒdurch-ëʒʒen, stv. I, 1.durch-flôrier, stn.durch-flôrieren, swv. vgl. durchblüemen.durch-formec, adj.durch-formen, swv.durch-formieren, swv.durch-gân, stv. red. an.durch-gên, stv. red. an.durch-ganc -ges, flex. ges stm.durch-ganz, adj.durch-geilen, swv.durch-gênde, part. adj.durch-gengic, adj.durch-genc-lich, adj.durch-gërn, stv. I, 2.durch-ge-siht, stf.durch-gieʒen, stv. III.durch-gimmen, swv.durch-glenzen, swv.durch-glesten, swv.durch-glôsen, swv.durch-glüejen, swv.durch-göuden, swv.durch-graben, stv. I, 4.durch-græben, swv. s. durchgræwen.durch-græte, adj.durch-grætecdurch-græwen, swv.durch-grieʒen, stv. III. | dunken swv.s. Lexer tunken.
NLexer FindeB dunken swv. (BMZ I. 359a)scheinen, dünken. allgem. — prät. dûhte (duohte Nib. C 10736. douhte Tund. 54,56 ), conj. diuhte, part. gedûht ( Troj. 18692 ), infin. dunken (: trunken) Albr. 27,75. seit dem 13. jh. fangen die versuche an, auch im prät. u. part. der gleichmässigkeit wegen die nasal. form herzustellen (dunkte, gedunkt) u. umgekehrt die unnasal. form des prät. ins präsens einzuführen (duht, duoht, dauht), wozu der infin. ducken Wack. pr. 66,114 zu vgl. ist. belege gibt Weinh. in der al. gr. § 375. unpersönl. verlangt es im mhd. meist den acc. ( einzelne beispiele mit dem dat. s. Gr. 4,951 ; vgl. z. Iw. 5749 ) ohne od. mit gen. der sache oder untergeord. satze. — zu dunc. mit be-, ge-, ver-. vgl. Gr. kl. schft. 3,308 ;
FindeB dunken stn. es ist mit dunken genuog Narr. 2,12 ;
dunker stm. conjector Voc. 1482 ;
dunkunge stf. conjectura Dfg. 142 c . FindeB dünne adj. (BMZ I. 403b)dünne eigentl. u. bildl. Parz. Walth. Serv. dîn schilt ist vil dünne Rul. 155,5. dünniu mûre Loh. 6473. der wart ir schar dünne Dan. 3612. dô was worden dunne Turnûses here En. 246,30. eʒ (lît) ist lûter unde tünne Krone 2512. sîn mündel dünne Msh. 3,338 a . an der varb d. zart Mgb. 464,19. dünne ( geringe ) hemde Pass. K. 214, 40. der slâf was d. leicht ib. 42,55. arch was er unde dunne ( genau ) Gen. D. 88,19. ein spitzic lop daʒ dünne ist Msh. 2,356 b . sîn muot was tünne unde wît Krone 19672. sô wirt dîn sælde d. Ulr. Wh. 180 b . dicke und dünne in tugenden sein Mgb. 71,29. iwer rede sint vil dünne Ga. 1. 45,147 ;— substantivisch an dem dunnen ( an der weiche ) Pass. K. 196,70. — mit denen, donzu skr. tan, gr. τυννός, lat. tenuis Curt. 1,185 ;
FindeB dünne adv. (BMZ ib. )Parz. ;
dünnec adj.in Lexer wëterdünnec;
NLexer dünnede stf. (BMZ I. 403b)dünnheit Mart. ;
dünne-heit dün-heit stf. tenuitas Dfg. 578 a ;
dünne-lîche adv. tenuiter ib.; | |