Wörterbuchnetz
Mittelhochdeutsches Handwörterbuch von Matthias Lexer 
 
drûf bis drumbe (Bd. 1, Sp. 471 bis 472)
 
drûf
drûf-luoger, stm.
drug-setz, s. truhtsæʒe.
drûhe, s. drûch;
drûhen, stn. s. driuhen;
drûher, stm.
druh-sehse, s. truhtsæʒe.
druht, s. truht.
drull-gast, stm. s. trul gast.
drum, stn. s. drâm.
drumbe
drume, swf. s. trumbe.
drumel, stm.
drümel, stn.
drümelen, swv. in zerdrümelen;
drumen, swv.
drümen, swv.
drumeren, swv. in endrumeren.
drumeten, swv. s. trumeten.
drumme, s. drumbe.
drumsel, stn.
drumze, swf. s. trunze.
drunder
drunege, stf. s. trünnege.
drunze, s. trunze, s. trunzel.
drunzel, s. trunze, s. trunzel.
druo, stf.
druos, stf. swf. vgl.  auch drusene.
drüese, stf. swf. vgl.  auch drusene.
druose-bluome, swmf.
druosene, stf. s. drusene.
druos-wurz, stf.
druschupfel, s. drischûvel.
drusene, stf.
drusine, stf.
dru-sesse, s. truhtsæʒe.
drütze, adj. stf. in urdrütze;
druʒ, stm. in urdruʒ, verdruʒ.
drûʒ
drüʒʒel, stm.
drüʒʒel-bant, stn.
drüʒʒel-slac, stm.
drüʒʒel-stôʒ, stm.
dschumpieren, swv. s. schumphieren.
, pron.  pers.
duo, pron.  pers.
dübel, stm. s. tübel.
dublêt
dûb-lîche, adv. s. dieplîche.
dublîn, adj.
duc, stm. s. tuc.
duc, m.
ducâte, swm.
dûch, stn. s. tuoch.
dûchen, swv. s. tûchen.
dûde, s. diute.
ducisse, f.
duckel-mûser, stm.
ducken, swv. s. dunken.
dûdesch, adj. s. diutisch.
dudel-sac, stm.
dû-distel, stm.
dûfe, adv.
dûge, swf.
dûgen, swv.
dug-stein, stm. s. tupstein.
duk-stein, stm. s. tupstein.
dûhen, swv. s. diuhen.
duht, stf. s. tuht.
dûhte, s. dunken.
duite, s. diute, s. diuten.
duiten, s. diute, s. diuten.
dulde, s. dult, s. dulten.
dulden, s. dult, s. dulten.
dule, f. s. tâhele.
dulmetsch, swm. s. tolmetze.
dult, stf. vgl. dolt.
dulde, stf. vgl. dolt.
dult, s. tult
duldec, s. tult
dulten, s. tult
dultec, adj.
duldec, adj.
dultec-heit, stf.
dultec-lich, adj.
dultec-lîche, adv.
dultec-lîchen, adv.
dulten, swv.
dulden, swv.
dûm, s. tuom.
dûme, swm.
dûm-elle, stf.
dûm-ellen-breit, adj.
dûm-ellen-lanc, adj.
dumme
dummern, swv. s. tummern.
dûm-nagel, stm.
dumpfe, swm.
dumpfen, swv.
dümpfen, swv.
 drûf = dar ûf. (BMZ I. 306b, 38)(BMZ III. 174a, 26)
 
 drûf-luoger stm. aufseher Mone z. 12,181 ( 1388 ).
 
 drug-setz s. Lexer truhtsæʒe.
 
 
drûhe s. Lexer drûch;
 
 
drûhen stn. das fangen des wildes durch falleisen Gr.w. 1,499. 6,397. s. Lexer driuhen;
 
 
NLexer drûher stm. (BMZ I. 401b)einer der falleisen legt Weist. (1,498. 6,396).
 
 druh-sehse s. Lexer truhtsæʒe.
 
 
druht s. Lexer truht.
 
 
drull-gast stm.s. Lexer trul-gast.
 
 
FindeB drum stn. (BMZ I. 391b) pl. drum u. drumer endstück, ende Diem. ( von dem anegenge unz an daʒ trume 275,16). Wolfr. Konr. Geo. ( des meres dr. 764). drum der banc Priesterl. 639. der rede drum Tund. 64,81. Krone 25131. Antichr. 134,28. der werlde vier drum ib. 126,8. nû ist eʒ kumen an daʒ drum des buoches Dietr. 10128. daʒ urhap und daʒ drum Ulr. Wh. 228 c . daʒ anegenge und daʒ drum Krone 20212. ân anegenge und âne drum Kindh. 79,22. ende noch drum Vintler 9926, wirt eʒ (dinc) niht ê bestâtet an dem houbt dan an dem drum Krone 19175. vgl. 216. ditz ist daʒ houbet und daʒ drum 24397. daʒ man in setzt anʒ herren drum Ls. 1. 421, 7 ; stück, splitter, diu drum zuo den vrouwen in die schôʒe stuben Loh. 2442. den luft mit speres drumen kleiden j.Tit. 951 ; stück einer decke Kol. 149,166. 170. — wegen der etymol. s. Lexer drâm.
 
 
drumbe = dar umbe. (BMZ I. 306b, 40)(BMZ III. 179a, 42)assim. drumme Lieht. 352,10.