rabusch, stm.rac, adj.rac, stm.rach -hes, flex. hes adj. vgl. ræhe.rach, stm. s. v. a. râche.rach, s. rëchen.rach, s. unter gerëch.ræch, adj. fem. s. ræhe; s. râche.râch, adj. fem. s. ræhe; s. râche.râch-bære, adj.rache, swm.rache, stswf.râche, stf. stm.râch, stf. stm.ræchec, adj.ræchic, adj.râche-hitze, stf.ræchelîn, stn.rachen, swv. s. recken stm. s. rëche.rächen, s. rouchen.rachen-hüle, stf.racher, s. rëchære;ræcherinne, stf.râche-rouch, stm.râch-gir, stf.ræch-lich, adj.râchsal, stf. s. v. a. râche,râchsalunge, stf.rächsen, s. rahsenen.râchunge, stf.ræchunge, stf.raciônâl, stn.racjônâl, stn.racken, s. ragen.rac-îsen, stn.rackhoren, s. rankorn.rack-hals, stm. s. racken, recken.raco, interj.racte, s. recken.rackte, s. recken.rad, s. rat stn. rate. swm.rade, s. rat stn. rate. swm.rad-ber, s. radeber.rad-biule, swf.rad-brechen, s. radebrechen.rade, adv. s. v. a. gerade,râde, stf. s. v. a. gerâderade-bant, stn.rade-ber, stf.rade-brechen, swv.radel, s. unter rate swm.radele, s. unter rate swm.râdelse, s. râtische.rade-macher, stm. vgl. redermacher.rade-mecher, stm. vgl. redermacher.rad-emper, s. rateinber.raden, s. rate swm. s. rëden.raden, s. rate swm. s. rëden.räden, s. rate swm. s. rëden.raden, swv.rade-nagel, stm.râder, s. râtære.rader-heller, stm.rader-zol, stm.rade-schûfel, stf.radler, s. rodeler.radmül, s. rôrtumel.rad-wer, s. radeber.râf, s. râve.ræf, s. râve.raffe, s. râve.rafeler, s. reventer.raffel, mn.raffeln, swv.raffeln, stn.raffen, swv. vgl. raffenrêf.reffen, swv. vgl. raffenrêf.raffen-rêf, stn. vgl. rêbseil, vgl. rêbsnuor.rafs-lîche, adv.rafste, s. refsen, s. reffen.rafte, s. refsen, s. reffen.rag, adj. s. rac.rage-hüffe, adj.ragel, s. reiger.ragen, swv.ragling, s. regelinc.rahe, swf. vgl. ric, ricke u. rac in racîsen.ræhe, adj.ræhe, stf.rahen, swv. s. unter kamphrahe.rahsenen, swv. vgl. rofzen, vgl. rohezen.rehsenen, swv. vgl. rofzen, vgl. rohezen.rahte, s. reckenrahten, s. rëhten, rëhtunge.rahtunge, s. rëhten, rëhtunge.rai-, s. reiraibasch, s. rabusch.raifel, s. reinval.rainfal, s. reinval.rainvail, s. reinval. | rabusch stm. kerbholz, dica: rabusch Voc. 1482. rabüsch, rawisch, raibasch Dfg. 180 a . rabasch Ring 33 c , 39. aus slav. rabusse s. Kwb. 201.
rac adj. (BMZ II. 547a)straff, gespannt, steif Enenk. ( Eracl. 167,81 ); rege, beweglich, los, frei. er macht die welt gar alle rag und lôst gevangen dâ sie lag versenket in der vinster slag Kolm. 1,76. — zu ragen, rëgen s. Frisch 2,82 c . Weig. 2,451. Schm. Fr. 2,41. vgl. auch rach, ræhe.
FindeB rac stm. und muoʒ iederman sîn rak fur sich gân Netz 2953. daʒ ie fur sich gang ir rak (: sac) ib. 10555. eʒ sîg kalt oder warm so muoʒ ir rak für sich gân ib. 11587. — vgl. rëchen stv., nd. râken Fromm. 3,431.
rach flex.-hesadj. (BMZ II. 548a, 51)rauh, steif. mit den gerten rahen Loh. 7435. vgl. Lexer ræhe.
NLexer FindeB rach stm.s. v. a. Lexer râche. got lât ainen rach über si varn, er lât si schamlichen sterben Netz 7612. der minne rach (: ungemach) Wolk. 111. 2,17. — zu rëchen 1. vgl. Schm. Fr. 2,12.
rach prät. s. Lexer rëchen.
rach s. unter Lexer gerëch. — zu rëchen 2.
ræch adj. u. fem.s. Lexer ræhe; râch s. Lexer râche.
râch-bære adj. was rache erfordert, zu rächen ist Pf. üb. 93,159. FindeB rache swm. (BMZ II. 547b)rachen Gl. (faux Dfg. 228 b ). Walth. Trist. dem tûvel ûʒ sînem rachen Serv. 163. etelicher dô verbrant zungen unde rachen Ls. 3. 403,181. ûʒ dem rachen snîden Ga. 2. 562,336. diu versuochende kraft ligt aller maist an dem rachen ( gaumen ) des mundes Mgb. 13,12. vgl. Mart. 1,54. Marld. han. 10,12. 36,31. — ahd. racho, ags. hraca, altn. hraki nach Fick 2 388 zu lat. ringor, rictus, rima .
FindeB rache stswf. rede. do enphant er an der rachen, daʒ Christoph 895 ; sache Pass. — ahd. racha, rahha nhd.rechenschaft, rede, sache. zu rëchen 2, gt. rikan Fick 2 840. Hpt. 16,147 f. | |