| Wörterbuch der elsässischen Mundarten | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Schlënz bis Schlunzer (Bd. 2, Sp. 467b bis 468a) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Schlënz schlënzeⁿ ab schlënzeⁿ ab enander schlënzeⁿ durch schlënzeⁿ uf schlënzeⁿ verschlënzeⁿ verschlënzt Schlënzeⁿ Schlënzer Schlunzer Schlunz Schlunzi Schlapp(e) Schlappeⁿ schlappeⁿ verschlappt Rinkeⁿschläpplis Uʰreⁿschläppel Gutnachtschlapper schlappereⁿ umenander schlappereⁿ schlapperig Kapperschlappersche Schlappes Schlappi schläppig Schlepp(e) schleppeⁿ erschleppeⁿ nach schleppeⁿ Schleppet Schleppi verschlippereⁿ Schlupf Schlüpfli Underschlupf schlupfeⁿ durch schlupfeⁿ ʰerus schlupfeⁿ füreⁿ ʰⁱnin schlupfeⁿ ineⁿ umme schlupfeⁿ underschlupfeⁿ us schlupfeⁿ verschlupfeⁿ Schlupfer Dumeⁿschlupfer Hagschlüpferle Lochschlupfer Zumschlupfer schlupferig Schlupert schlüpfeⁿ schlüpfleⁿ schlüpfereⁿ schlüpferig kurzschlüpfig Schlaraff Schlaraffel Schlarunke Schleräng Schlier Gschlier Schlur Schlur schlureⁿ Schluri schlurig schlarbeⁿ schlorbeⁿ Schlurbeⁿ Drëckschlurbeⁿ Schlurbe schlurbeⁿ Schlurber Schlurbi (schlürfeⁿ schlürfleⁿ schlirgeⁿ an schlirgeⁿ derhër schlirgeⁿ drüber schlirgeⁿ ineⁿ über schlirgeⁿ ummeⁿ umenander schlirgeⁿ verschlirgeⁿ Gschlirg Schlirch Schlirgeⁿ Schlirger Schlirgerei Schlirgi schlirgig Gschlirgs schlurgeⁿ verschlurgeⁿ Schlurch | schlënzeⁿ [lántsə Roppenzw. Hlkr.; ltsə M.; lantsə u. lansə fast allg.; læntsə Str. Ingw. Ndrröd. Wh.; ‘schlènze’ Stöber Mäder 110] tr. u. intr. 1. reissen, schlitzen, von Tuch, Holz usw. Für das bruchs keⁱⁿ Schër, das kaⁿⁿs s. Dü. Dr Baum is von oweⁿ bitz ʰⁱna (vom Blitz) gschlënzt Hf. Hanf s. den Bast von den Hanfstengeln lösen Illk. Im Zorn: Ich schlënz ⁱʰne in zwei Teil, un wënn iʰ ufs Galee kumm Eckbolsh. Rda. So s. d Judeⁿ deⁿ Perkal sagt man, wenn man den Häring an den beiden Enden des Schwanzes fasst und durch Umschwingen der Länge nach in zwei Hälften reisst Rosh. 2. betrügen Str. 3. mit der sog. Schlënzangel fischen. Hierher: Bersch s. eigentl. Bärsche schlänzen = farzen Dü. 4. Verbind. Bier s. Bier trinken Ingw. Der schlënzt di Seidl Bir! Ndrröd. 5. Rda. Eins s. cohabitieren Illk. — S. Swz. 2, 328. Schwäb. 467. Bayer. 2, 529. Hess. 355. ab schlënzeⁿ abreissen. Dr Nast schlënzt ab, iʰ kann e nit abbrëcheⁿ Dü. ab enander schlënzeⁿ entzweireissen Obhergh. durch schlënzeⁿ durchreissen, z. B. ein Stück Tuch M. Die Satan (schlimmen Burschen) han gor griserliʰ wüest ghüst mit ⁱʰm (dem Mädchen); sⁱe han ⁱʰm s Fürtiʰ mittleⁿ durich gschlënzt Ingenh. PfWB uf schlënzeⁿ aufreissen M. Str. U. Dr Bue het di Hoseⁿ ufgschlënzt M. Mit eme so e kurzeⁿ Knippeⁿ het r ⁱʰm deⁿ Büch ufgschlënzt, ass grod d Kuttlen herus ghënkt sin Dunzenh. Ingenh. [Bd. 2, Sp. 468a] verschlënzeⁿ 1. (gewaltsam oder heftig) zerreissen. Gang, verschlënz sël Tuech, mⁱr wëˡˡn Hember drus macheⁿ! Geberschw. Üwer dene haw ich e Zorn, ass ich ⁱʰne könnt v. Lobs. Dr Kaperal Lënz het d Hoseⁿ vrschlënzt usw. Rapp. JB. VII 164. ‘Diss isch jo zuem Verschlenze, was merr erlewe muess in dere schebbe Welt’ Pfm. IV 7. 2. intr. abschleissen, wie es Zweige unter dem Druck des Windes oder unter der Last der Früchte tun M. 3. betrügen Str. verschlënzt Part.-Adj. zerrissen Z. Wh. — S. Swz. 2, 328. Schwäb. 467. Bayer. 2, 529. Schlënzeⁿ [ʿSlæntsə Lützelstn.] m. Riss. Du solls jetz keⁱnⁿ üwleⁿ S. in diⁿm Rock han! Lützelstn. — S. Swz. 2, 328. Schwäb. 467. PfWB LothWB Schlënzer [ʿSlansər Co. Henry; ʿSlantsər Mütt. Barr Bf. Dachstn. Ndhsn. Bisch. Z.; ʿSlæntsər Str. Ingw. Wh. Ndrröd.] m. 1. Riss im Kleid. Iⁿ dëm neüeⁿ Kleⁱd het er schoⁿ wider e S.! Barr. Si hat e S. im Rock Ndrröd. ‘Wie's do Schlenzer, Riss un Krammer Uff der Ruppejagd het genn?’ Boese Schk. 200. 2. Betrüger Str. 3. Faulenzer Bf. — Schwäb. 467.
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||