| Wörterbuch der elsässischen Mundarten | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Schupf bis Schuepfeⁿ (Bd. 2, Sp. 425a bis 426a) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||
Schupf schupfeⁿ ab schupfeⁿ umme schupfeⁿ Schupfer Schüpf Schuepf(e) Schuerpfeⁿ Mistschuepf Mostschuepf schuepfeⁿ Schuepfeⁿ Schuepfer schëpps Schöps Schöpsi schöpsig Schar Scharabang Scharett Judeⁿscharett Schartje Schari Schariwari(s) Schalewari schäriereⁿ Schër Schërer Schër II Baumschër Huchelschër Kälberschër Liechtbutzschër Rëbschër Stëchschër Trottschër Zunschër schëreⁿ I fort schëreⁿ ungschoreⁿ schëreleⁿ Gschërei anschërig bschereⁿ Scherrebones schërreⁿ ab schërreⁿ ʰerab schërreⁿ ʰerus schërreⁿ us schërreⁿ umenander schërreⁿ useⁱnander schërreⁿ verschërreⁿ zsammeⁿ schërreⁿ Schërr Mueltschërr(e) Hafeⁿschërrer Schërrerei Schërret(e) abscherret Ankeⁿschërrete Mueltschërret(e) Gschirr Gschirrle Aprileⁿgschirr Dëngelgschirr Habergschirr Handwërksgschirr Hebgschirr Herbstergschirr Hindergschirr Iⁿgschirr Kucheⁿgschirr Lottergschirr Lumpeⁿgschirr Mëlkgschirr Nachtgschirr Pflueggschirrle Rossgschirr Spilgschirrle Tinteⁿgschirr gschirreⁿ ab gschirreⁿ an gschirreⁿ uf gschirreⁿ us gschirreⁿ schier dummerschier schiereⁿ (schierig neuschirig Schor Stëchschor schoreⁿ eⁿwëg schöreⁿ zsammeⁿschoreⁿ Pflgschorrer Schor(e) Schër Ladschor | schupfeⁿ [ùpfə S. O. Bf. Str. Hf.; ypfə Geud.] 1. stossen, ruckweise bewegen. Soll ich dⁱr e bissl s.? soll ich dir beim Klettern nachhelfen? Geud.; daher auch die Drohung: Wart, ich will dⁱr s.! [Bd. 2, Sp. 425b] ab schupfeⁿ weglaufen Katzent. umme schupfeⁿ herumstossen. Jetz schupft er am Tisch umme, bis d Flasche umgheit Liebsd. Schupfer O. Str. m. 1. einer, der schupft Osenb. 2. Stoss, Hebestoss beim Klettern usw. Noch e S., dªrnoʰ is dr Sack uf em Wajeⁿ! Bebelnh. ‘s isch guet so, noch e Schubbfer’ Hirtz Ged. 240. ‘Mer henn im Sohn sym Glük e guede Schubfer gewe’ Pfm. V 2. 3. Anlauf. ’s Ross nimmt e S. Kerzf. — Bayer. 2, 442. Mistschuepf f. Jaucheschöpfer. Morn will iʰ in d Stadt geʰⁿ, n-e [Bd. 2, Sp. 426a] Mostschuepf f. Gefäss zum Mostschöpfen Ingersh. schuepfeⁿ schöpfen Logelnh. Horbg. Schuepf mⁱr Supp useⁿ! Logelnh., — ʰerus! Horbg. Schuepfeⁿ [ʿSùəpfə Urbis] m. Jaucheschöpfer.
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||