| Wörterbuch der elsässischen Mundarten | ![]() | ||
schindeⁿ bis Schund (Bd. 2, Sp. 419b bis 420b) | |||
schindeⁿ ab schindeⁿ überschindeⁿ verschindeⁿ Schinder Lütschinder Rossschinder Viʰschinder Vögelschinder Schinderei Schund Schang Schangi Schangel Schangele Schangs schangschiereⁿ schanschiereⁿ schanschieri Schank Schang Frëssschank Kücheⁿschank Schënkel Buebeⁿschënkel Fröscheⁿschënkel Glettschënkel Huereⁿschenkele Kommisschënkel Krutschënkel Lëtschënkel Madameⁿschënkel Raʰmeⁿschënkel Wëtterschënkel lëtschënkelig schënkeⁿ in schënkeⁿ us schënkeⁿ Gschënk Kindschënk Schënkasch Schunkeⁿ Schunkele Schünkel Schunkel Krummschunkeⁿ schanschiereⁿ schunst †Schanz schanzeⁿ Schanzer an schänzeⁿ Anschänzer schènzle Schapanjer Schaplur schappiereⁿ Schapulier schëpp(s) Gschipp Schoppeⁿ Halbschöppel Murerschoppeⁿ Wirtsschoppeⁿ schöppleⁿ verschöppleⁿ schoppeⁿ verschoppeⁿ Schopeⁿ Schoper Schup(e) Schüpong Schupp Schüpp Fruchtschüpp Plugschüpp Schäferschüpp schuppeⁿ schuppeⁿ Schuppeⁿ (Schuppel Kesteⁿtschuppel schuppereⁿ Schupposeⁿ Schapf Gschepf schepfeⁿ ab schepfeⁿ ʰerus schepfeⁿ us schepfeⁿ Gschepfs Schepfer Schopf I Hauschopf Holzschopf Laubschopf Mëlkerschopf Vorschopf Schopf II Schupf | [Bd. 2, Sp. 420a] ab schindeⁿ refl. abmühen bei harter Arbeit Dü. überschindeⁿ refl. zu viel arbeiten Osenb. verschindeⁿ 1. refl. sich abmühen. 2. verletzen. Dr Rasierer het miʰ ganz verschundeⁿ Obhergh. Wëⁿⁿ mr mit Dörnʳⁿ umgeʰt, verschindt mr sich d Händ Dü. Ër is grod so an dr Wand ʰⁱno gerütscht un het siʰ s ganz Gsicht verschungeⁿ Ingenh. ‘un hädde d Barble nit sin Gsicht eso verschunde’ Pfm. V 7. ‘Drei Pfenni! Ier verschinde mer d'Hutt vom Lyb eraa’ ebd. II 1. 3. den Laib Brot unordentlich schneiden, so dass er ganz unansehnlich wird Dunzenh. PfWB LothWB RhWB Schinder [ʿSìər S.; ʿSìntər, ʿSentər O. Bf. Str.; ʿSæər Bed. 1—4 u. ʿSæntər Bed. 6 M.; ʿSeər Geisp. K. Z., aber ʿSentər in Bed. 6 wohl aus der Kirchenspr. übernommen] m. 1. einer, der Mensch und Tier quält. Alle (frz.), du S., loss miʰ geʰⁿ! Mütt.; Metzger, der sein Handwerk nicht versteht Su. 2. einer, der beständig streng arbeitet Tagolsh. 3. altes Pferd Bebelnh. 4. Abdecker allg.; Leimsieder Mütt. Wënn dr S. s Ross holt, soll er deⁿ Sattl aüʰ nëʰmeⁿ Bf.; Hundefänger Str. ‘Ze Riede (Riedheim bei Buchsw.) wohnt d'r Schinder’ aus einem Anzählvers Ingw. Stöber Volksb. 67. 5. Henker Str. 6. euphem. für Teufel. Dr S. aʰ! zum Teufel auch! M. ‘Der Schinder! I hät, by Gosch, so gloibt är het ä ganz Huus voll (Kinder)’ Pfm. II 6. Dich soll dr S. holeⁿ! Z. ‘hol's der Schinder!’ Bergmann 90. ‘Lüè, was d'r Schinder düet! diss isch âü noch am brunnè!’ ebd. 40. Geʰ zuem S.! Dunzenh. Ingenh. Zuem S. noch emol! Su. Pfi dr S.! pfuï Teufel! Münster. Do kommt dr S. nit drus! da wird kein Mensch klug draus Str. Pfm. I 2. 7. † Bezeichnung der Armagnaken od. armen Gecken, welche nach der Schlacht zu St. Jakob an der Birs 1444 das Elsass plünderten u. verwüsteten Stöber Sagen I 50. Zss. Schinderkarch [ʿSæərkhàrìχ M.] zweiräderiger Karren, der auf Gebirgswegen [Bd. 2, Sp. 420b] Lütschinder m. Geizhals, Wucherer. Er is e rëchter Litschinder, er schindt d Lus um deⁿ Balg Str. Rossschinder [Ròsentər Geberschw. Dü.; –ìər Zinsw.] m. ein rauher Nordod. Nordostwind im Winter. Dr R. is gwöʰnlich drei Tag aⁿ hält 3 Tage an Geberschw. ‘Schind den Hengst Aquilo Boreas’ Dasyp. Viʰschinder m. Tierquäler Logelnh. Dü. Bf. Vögelschinder [Fèjlìntər Ndrröd.] m. Wenn einer noch unbefiederte Vögel ausnimmt, so nennt man ihn blutt e blinde Vöjlschinder. PfWB LothWB RhWB Schinderei O. Str., Schingerei K. Z. f. 1. Quälerei. ‘schinderey’ Gelderpressung Geiler S. P. 4. 2. Teufelei. Er het alli Schindereieⁿ im Hirn Su.
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||