| Wörterbuch der elsässischen Mundarten | ![]() | ||
Hack bis häckleⁿ (Bd. 1, Sp. 316a bis 316b) | |||
Hack Häckerle Grabeⁿhäckel Haʰneⁿhäckel Haüeⁿhäckele hackeⁿ ab hackeⁿ iⁿ ushackeⁿ verhackeⁿ häckleⁿ verhäckleⁿ Häcker Grumbirⁿeⁿhäcker Rëbeⁿhäcker Ushäcker Häckeri Hacket Ushacket Ghickhackete hackel (un) packel Hack un hackel Heck(e) Gretle in (under) der Heck Bram(ereⁿ)heck Eicheⁿheck Ghanstrübelheck Gruselbeereⁿheck Listeⁿheck Milchheckle Schleʰheck Wideⁿheck heckeⁿ Heükle Hik Hickmer hackmer hickereⁿ Hickeri Hickerle hickereⁿ ghickereⁿ Hock Huck hockeⁿ ab hockeⁿ hin hockeⁿ uf hockeⁿ umme hockeⁿ verhockeⁿ zsammeⁿ hockeⁿ Hocker Hockereⁿ Nësthocker Ofeⁿhockereⁿ Stubeⁿhocker Wirtshushocker Hockerle Hockerei Huckete Ghucks Höckle höckleⁿ hückleⁿ Halle Grüenshalle Halleluja Halioidi Halun Hallunk hallunkeⁿ häl häl hälingeⁿ hälings hälingliʰ Hälung hëll hëll uf flackhëll glockeⁿhëll heiterhëll Hëlli Hëllung gehellen Gehell uf hëlleⁿ einhëllig haü(p)thëllig Missehellung Helleⁿ hellich hellig hellig Hell(e) Himmelhell(e) Hëller Heilaser Heil Gauchheil | Demin. Häckerle [Hakərlə Katzent.] n. kleiner Karst, Pickel für den Garten. — Schweiz. 2, 1113. Schwäb. 255. Bayer. 1, 1048. Grabeⁿhäckel [Krôpəhækl Büst] n. kleine Hacke zum Ausgraben des Unkrauts in Beeten. Haʰneⁿhäckel [Hânəhækl Lobs.] n. Pfaffenhütchen, Evonymus Europaea. — für Hahnhödlein Kirschl. 1, 154. Haüeⁿhäckele [Hàjahèkələ Hi.] n. Hacke und Karst vereinigt in einem Werkzeug. [Bd. 1, Sp. 316b] hackeⁿ [hàkə allg.] den Boden umhacken: d Rëbeⁿ, Hërdäpfl h. Spw. Hack d Rëweⁿ wënn de witt, vergiss nur s früei Rüeʰreⁿ (das zweite Umgraben) nit Rapp. Wër nit will h. un stockeⁿ Brucht nit geʰn in Amerika z hockeⁿ Pfetterhsn. Übertr. franzöˢⁱsch h. schlecht und gebrochen französisch sprechen Bf. ‘die Frau isch us em Innere Frankrich g'sin un het d’ ditsch Sproch nur so g'hackt, wie mer saat’ Str. Wochenbl. 1882, Nr. 78. — Schweiz. 2, 1112. Bayer. 1, 1048. PfWB RhWB ab hackeⁿ [ô hàkə Breitenb. K. Z.; àp hàkə Str. Bf. Betschd.] abhacken: Grund ab h. den Boden umhacken. Hack mⁱr keⁱⁿ Rëbschöss ab! iⁿ hackeⁿdurch Hacken in den Grund bringen: de mues s Unkrut mit iⁿ h. Bf. ushackeⁿ [ys hàkə Su. Dü. Bf.] Kartoffeln aushacken; Rebstöcke umhacken. verhackeⁿ [fərhàkə Su. Dü. Bf.] zerhacken, z. B. Kartoffeln beim Aushacken; Fleisch. — Schweiz. 2, 1110. häckleⁿ [haklə Dü.] leicht hauen. — Schweiz. 2, 1114.
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||