| Wörterbuch der elsässischen Mundarten | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Gaul bis Hofgeil (Bd. 1, Sp. 211a bis 211b) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Gaul gaulig Gaulam gaüleⁿ Gelle Gell gëllig gëlleⁿ Geller geil Geil Hofgeil Geile geileⁿ vergeileⁿ Geiler Geyler Geilung Gil Gille Gol Rotgolle bi golle bigoli Göller Göllert Golesch Golie Golo Gull Gull Gullegulle gulleⁿ Gulang Guller gullereⁿ gulleⁿ Güll gülleⁿ Gülle Guller Gulleʳ Gulli Güllerle Fasaneⁿguller Kutzeⁿguller Wëlschguller gullereⁿ Gullerle Gulleri Gulipa Galber gël Äckelegël gäckelegël guldeⁿgël kütteⁿgël safran gäl Weiwergelb gëllëcht Gulbut Kulbut Gold Goldele Katzeⁿgold guldig Guldeⁿ Erbgulden †Goldgulden Golder gelffen Gëlfzer Galgand Galgeⁿ Hoseⁿgalgeⁿ Gilg Gige Galjes Kaljes Galkomani ge(l)kschosig Golkeⁿ Gölkeʳ Golker Schnudergolke golkig vergolkt Galsu Kalsung gëlseⁿ gëlxeⁿ Galster gelsterlich uf gelstereⁿ vergelstereⁿ vergelstert Vergelsterer Gëld Bögelgëld Drufgëld | gaulig [kòilik M.] Adj. schlank, lang: e g. Bäumle. gëllig [kalik Roppenzw. M.] 1. paarungssüchtig (Taube) Rapp. 2. bleich, übel aussehend M. 3. rein, unvermischt [tər kalik Fèlsə das nackte Gestein M.] [Bd. 1, Sp. 211b] Geller [Kèlər Bf. Str.] m. gellender Schrei, Angstschrei: e G. us loˢˢn oder us stosseⁿ. Hät i nit e Geller us gelosse, se hät diss Deifelsvieh mi ganz verhoort’ Pfm. II 6; II 5. Geil, Katzeⁿgeil [Kail Roppenzw.; Khàtsəkail Ndrsept] m. Katzenbaldrian, Valeriana officinalis. Hofgeil [Hòfkèil M. Mittl. Stossw.] f. Obstwecken, die auf Weihnachten oder um Fastnacht gebacken werden. Hoftgeil St. JB. II 188. Vgl. Schnitzwecken. †
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||